Kom, Max.
Goedemorgen, Mrs Mercer. - O Chris, wat ben jij vroeg vanochtend.
De tweeling maakt me vroeg wakker. - O ja, dat was ik helemaal vergeten.
Gefeliciteerd. - Bedankt.
Lukt het met z'n tweetjes? - Het is veel werk.
Dat geloof ik graag, maar jij kunt het wel aan.
U bent vast zenuwachtig. Zaterdag, toch? - Ja, en er is nog zoveel te doen, maar goed.
Succes. - Bedankt.
En ik ben echt blij voor jullie twee. - Bedankt, Mrs Mercer.
Kate. Zeg toch Kate. Je zit niet meer op school.
Zal ik doen.
Hoe vind je dat Platters' liedje? - Wat?
Dat liedje van The Platters. - Hoezo?
De eerste dans. Of is het suf om hetzelfde nummer te draaien als op onze bruiloft?
Nee, hoor. Ik vond het altijd een leuk liedje.
Ja, dat weet ik.
Wat is dat? - Een brief.
Dat zie ik. Maar van wie?
Is hij in het Duits? - Ja.
Wat staat er?
Nou, ik weet de werkwoorden niet meer zo goed als de zelfstandige naamwoorden.
Maar...
Volgens mij hebben ze haar gevonden. - Wie hebben ze gevonden?
Nou ja, in ieder geval haar lichaam.
Mijn god, wie? Geoff.
Ze hebben Katya gevonden.
Je weet toch over wie ik het heb? - Natuurlijk.
Ik weet nog goed dat ik het je vertelde.
Ik weet het nog. Het is lang geleden. - Ik weet dat ik over mijn Katya heb verteld.
Ze heeft daar ruim 50 jaar gelegen.
Als iets in de vriezer.
Nu is ze gevonden.
Net als die...
man van Tollund in het Zweedse veen.
Dat was in Denemarken.
Dat hoorde jarenlang bij de leerstof van de vierdeklassers.
Ik zet nog wat thee.
Ik heb een woordenboek nodig.
Ik weet niet waar ik moet zoeken. - Kijk in die plastic boxen.
Niets. Alleen maar klusboeken.
Dat is het.
Dank je wel.
Het punt is dat de sneeuw is gesmolten.
Er ligt alleen nog ijs. Zo hebben ze haar gevonden.
Hoe bedoel je? - Ze ligt daar nog.
Wat? In het ijs. - Ja, heel diep.
Dat weet ik zeker, maar het water is daar helder. Daarom kunnen ze haar zien.
Is ze er nog niet uitgehaald?
Nee. - Waarom niet?
Ze ligt in een gletsjer in de Zwitserse bergen, Kate.
Dat is niet zo eenvoudig. Er zijn geen wegen.
Hoe weten ze dat zij het is? Misschien is ze het niet.
Ze vermoeden het waarschijnlijk vanwege de plek.
Of vanwege haar kleding. - Haar kleding?
O ja, ja. Die vliegeniers...
in IJsland, volgens mij...
die waren perfect geconserveerd. - Dat herinner ik me niet.
Ik heb er een documentaire over gezien.
Ze zagen eruit zoals bij hun dood, omdat ze zo snel waren bevroren.
Zou dat met haar zijn gebeurd? - Ik weet het niet.
Het is aannemelijk.
Ik weet het niet, hoor. Het is zo lang geleden.
Het zou wel heel vreemd zijn, hè?
Zij ziet eruit zoals ze er in 1962 uitzag.
En ik zie er zo uit.
Wat is er? - Wees niet boos, Kate.
Ik ga even roken.
Gaat het?
Eet dit alsjeblieft op en neem je pillen.
Ze vragen of ik naar Zwitserland wil komen.
Waarom? - Om het lichaam te zien.
Wanneer? - Binnenkort, denk ik.
Je gaat toch niet? - Ik weet niet.
Helemaal naar Zwitserland? - Zo ver is het niet met het vliegtuig.
Het is ver genoeg.
Zou ik niet moeten gaan? - Eerlijk gezegd niet.
Ik zie het nut er niet van in. En zaterdag is het feest.
Ik wilde niet nu gaan. Ik ga niet nu. - Maar dan nog.
Ik wil niet dat jij een berg beklimt. - Het zal zo'n vaart niet lopen.
Je gaat niet eens mee naar The Broads en dat is vlak.
Ik weet het. Het zal vast niet nodig zijn.
Maar dan nog.
Je moet naar de stad. - O, dat komt wel.
Nee, je moet gaan. Ik ben gewoon een beetje van slag.
Maar ik red me wel.
Zeker weten? - Absoluut.
Zo leeg ziet het er anders uit.
Hier komen de tafels en de hoofdtafel daar zodat iedereen u kan zien.
Wij willen geen hoofdtafel, maar bedankt.
Echt niet? Een hoofdtafel is juist leuk voor zo'n feest.
U twee als middelpunt. - We willen onze trouwerij niet overdoen.
Het is gewoon een feest. - Natuurlijk, het is uw keuze.
Toch wil ik benadrukken dat het een mooie locatie is voor een jubileum.
Het is uw 40e bruiloft, toch? - Onze 45e.
Die wordt niet vaak gevierd.
M'n man was ziek en onze 40e werd afgelast, daarom vieren we het nu.
Nou, dan zal ik m'n uiterste best doen om dit feest heel speciaal te maken.
En dit is een geweldige plek voor zo'n gebeurtenis.
Alles ademt hier geschiedenis.
Net als een huwelijk.
Wist u dat het Trafalgar-bal hier was gehouden?
Ja, uw assistent vertelde dat. - Dat was in 1805.
Kunt u zich voorstellen hoe geweldig dat was? Iedereen op z'n paasbest...
ter ere van die heldendaad. - Was Nelson niet omgekomen?
Ja. Ja, natuurlijk.
Maar de oorlog was gewonnen. We hadden gezegevierd.
We hadden een hoofdtafel op onze bruiloft, maar dat vonden we niet prettig.
Mijn man vond het een vreselijke, bourgeois traditie.
Kan ik de lijst met canapés bekijken? - Ja, natuurlijk. Ik ben zo terug.
U hoeft zich niet te haasten.
Dit is het nummer van Geoff en Kate. Spreek iets in.
Dit heb ik lang niet meer gehoord.
Hoe gaat het? - Goed.
Wat is er gebeurd? - O ja...
Ik wilde de stortbak repareren en haalde mijn duim open.
Heb je 'm kunnen repareren? - De vlotterkraan moet worden vervangen.
Ik heb je gebeld. - Heb je iets ingesproken?
Nee, ik wilde alleen weten of alles goed was.
Wat ben je aan het lezen? - Kierkegaard.
Allemachtig, weer een poging?
Je hebt drie uitgaven van dat boek...
en je bent nooit verder gekomen dan hoofdstuk twee.
Het was een vreemde dag vandaag. - Inderdaad.
Ik ben gewoon...
thuisgebleven en heb geworsteld met de vlotterkraan.
Je hebt gelijk. Ik wandel nog nauwelijks.
Het was een mooie dag, dus daar ging ik.
Waar ben je heen geweest? - Naar het dorp.
Om sigaretten te kopen?
Ik kan nog steeds goed ruiken.
Ik wil niet dat we weer gaan roken. - Dat zal ik niet doen. Dat beloof ik.
Ga door.
Ik was in het dorp en ik weet niet wat er gebeurde...
maar die racist van het dorpscentrum...
Sandra Wilkins. - Ja.
Ze kwam naar me toe en ging recht voor me staan...
en ze bleef maar vragen of alles goed ging met me.
En ik zei dat het goed ging, maar ze wilde me niet geloven.
Ik deed helemaal niets. Echt niets.
Ik zat gewoon op het bankje bij de eendenvijver.
Ik viel niemand lastig en kwam op adem.
Zo. - Meer deed ik niet. Echt.
Ik geloof je.
Het is een vreselijk mens. Negeer haar gewoon.
Is het lekker? - O, het is geweldig.
Wil jij ook nog? - Ja, graag.
Wat?
Ik wil je iets vertellen. - Oké.
Ik heb het je volgens mij eerder verteld, maar het is lang geleden...
dus misschien vergis ik me.
Oké, ga door. - Ik was haar naaste verwant.
Hoe bedoel je?
Officieel ben ik haar naaste verwant. Ik weet zeker dat ik dat heb verteld.
Ik had het me wel herinnerd als mijn man de naaste verwant was van een andere vrouw.
Waarom?
Waarom wat? - Waarom was je haar nabestaande?
Ze dachten dat we waren getrouwd. - Wie?
De autoriteiten. Mensen. - Hoe kwamen ze op dat idee?
Omdat we dat hadden gezegd.
Maar dat was niet zo, toch?
O nee, we deden alleen alsof...
om bij mensen te kunnen overnachten. Het was een andere tijd en...
na het ongeluk...
Je liegt toch niet tegen me?
Ze droeg een ring. Het was een kleine, houten ring...
zoals een gordijnring, van eikenhout.
Vreemd dat je dat nog weet. - Hij was niet echt.
Je had het me gewoon kunnen vertellen.
Ik dacht dat ik dat had gedaan, als dat niet zo was...
Het is niet echt...
iets dat je vertelt...
aan je prachtige, nieuwe vriendin, toch?
Waarschijnlijk niet.
Ik denk dat ik naar boven ga en in bad ga. Ik heb morgen veel te doen.
Gaat het wel? - Ja.
Echt. Ik bedoel ik kan moeilijk boos zijn over iets wat voor ons is gebeurd.
Niet echt.
Maar toch.
Ik neem aan dat er geen knuffel in zit?
Het lijkt niet eens alsof ik het zelf was die daar was.
Snap je wat ik bedoel?
Hoe lang ben je daar geweest?
Zes of zeven weken geloof ik, maar het leek veel langer.
We hadden een kaart om mee te beginnen.
We hadden er niets aan. Hij moet nog ergens liggen.
We gingen hoger de bergen in...
en ik dacht dat het beter was als we iemand zochten...
die ons zou kunnen helpen om de Italiaanse grens te bereiken.
Een gids? - Hij was niet echt een gids.
Die stomme zak dacht dat hij Jack Kerouac was.
Je had altijd al een hekel aan Kerouac. - Ja.
Misschien was je wel jaloers.
Wat? Op Kerouac? - Op die vent.
Flirtte hij met haar?
Nou, zij spraken de taal.
Mijn Duits was niet zo goed en met dat accent van hem...
Ze lachten veel.
Hij maakte grappen die ik niet snapte.
Dat vond jij vast niet leuk. - Nee.
Dat klopt.
Ze liepen wat vooruit...
Meer dan nodig was.
Misschien liet ik ze maar. Ik weet het niet.
We liepen op een pad rond een rots...
En de gletsjer was rechts, onder ons.
Heel diep.
Hij was prachtig.
Je had het daar prachtig gevonden.
Echt. - Vast.
Ze waren uit het zicht, de bocht om...
en het laatste geluid dat ik hoorde...
was haar lach...
en allemachtig wat ergerde ik me daaraan.
Maar toen klonk er een gil.
Het was geen harde gil.
Het was meer een ontsnapping van lucht uit haar longen...
van de schok, denk ik.
Hij klonk laag en gutturaal. Niet zoals haar stem. Die was zacht...
hoger.
Mijn god, wat vreselijk.
En wat toen?
Dat was het eigenlijk.
Toen ik daar kwam, was ze weg.
En Kerouac keek in dat gat.
Een fissuur heet dat geloof ik. Het is een smalle spleet in de rots.
Weet je die ene in Schotland nog?
Ja, die weet ik nog. - Zo eentje was het.
Alleen veel dieper.
En Kerouac stond daar maar.
En zijn gezicht, vreemd genoeg, was bijna geel.
Was ze blond? - Sorry?
Had ze blond haar? - O nee, ze had donker haar.
Zoals het mijne? Ik bedoel niet deze kleur.
Ja, zoals jouw haar.
Hoe oud was ze?
Ze was twee jaar ouder dan ik en dit was in 1962.
Dan was ze ongeveer 27.
Mijn moeder overleed in dat jaar. Wist je dat?
Wat er grappig aan is, weet ik niet, maar dat is het wel.
We kenden elkaar toen nog niet, maar we maakten allebei iets vreselijks mee.
Toch hebben we daar in al die jaren nooit over gepraat.
Nooit.
Nee, nooit.
Ik ben moe.
Zal ik het licht uitdoen?
Ja.
Ik ben ook best moe.
DINSDAG
Kom.
Max.
Wat ben jij vroeg op vanochtend. - Ik wilde met je meegaan naar de stad.
Dat is prima. - Ik wil naar Thorns voor de vlotterkraan.
Goed idee.
Zal mijn bibliotheekpas nog geldig zijn?
Waarom niet? - Dan ga ik daar even langs.
Om een beetje te neuzen. - We kunnen samen lunchen.
Ja, geweldig. Nou, ik ga even doen wat ik moet doen. Roep me als je zover bent.
Oké, ik moet eerst de bloemist bellen en nog wat dingetjes regelen.
Zal de bibliotheek boeken hebben over klimaatverandering?
Waarover? - Over klimaatverandering.
Sorry, dat ik zo laat ben. - Geeft niet.
Is het gelukt? - Met wat?
De vlotterkraan?
Die moeten ze bestellen. Ik kan 'm over een paar dagen halen.
Wat wil je eten? - We moeten meer nadenken over het milieu.
We recyclen. - Is dat zo?
Ja, nou ja, ik probeer het. - Dat moet ook.
Je kunt de blikjes hondenvoer uitschrapen en ze in de goede afvalbak weggooien.
Deze gletsjers smelten veel harder dan mensen denken.
En het water stroomt niet weg. - Het moet ergens heengaan.
Nee, het satureert in de rots eronder en het verzamelt zich...
Zoals bij een dam. - Ja.
En het wacht, wacht, wacht en dan...
Juist. Voorzichtig. - Zonder waarschuwing.
Komt het naar beneden als een tsunami en vernietigt alles op z'n pad.
Scholen, kerken, mensen in cafés die koffiedrinken...
oude mannen in hun winkels die koekoeksklokken oplappen.
En als ze niet was gevonden, was zij ook meegekomen met de stenen en het puin.
Dan zouden wij allang dood zijn.
Leg dat boek weg.
Negeer je mijn telefoontjes? - Nee, hoor.
Hallo, Sally.
Dat is mijn lievelingsfoto. - Zo is het genoeg. Het wordt echt saai.
Nee, ik wil Charley zien. - Ik mag toch trots zijn op mijn kleinzoon.
Zo schattig.
Prachtige foto's. - Ja, hè?
Sally wordt fotograaf. - Onzin, ik volg een avondcursus...
voor de lol. - Misschien leidt het tot iets.
Of niet. - We merken het wel. Doe gewoon je best.
Ik speel hem nu drie maanden. Het is een mooi instrument voor beginners.
Je kunt alles spelen op de ukelele. Er is meer dan George Formby.
Hij is wel goed, maar ik vind 'm vreselijk. Het internet is echt geweldig
Op justinguitars.com geeft een man gitaarles.
Gratis. Hij geeft ook les in ukelele.
Veel plezier. Tot straks.
Volgens mij wilde Geoff niet naar de pub. - Dan moet hij met ons mee gaan winkelen.
Wij hadden mee moeten gaan. Hij kan beter niet drinken overdag.
Ach, het zal wel meevallen en zo kan hij z'n hart luchten.
Waarover? - Over jou.
Mam.
Niet over jou, maar over het feest. - Hoezo moet hij klagen over het feest?
Als ik terugdenk aan hoe George zich gedroeg voor ons feest. Ik wilde bijna scheiden.
Wat voor jurk zou je willen dragen?
Zou ik dan geen feest moeten geven?
Natuurlijk wel. - Het zorgt wel voor spanning.
Ik heb ook een hekel aan feesten. Ik vier zelfs nooit mijn verjaardag.
Nee, je moet het wel doen. Dat is het gekke.
Weet je nog hoe George was op het feest?
Hoe hij moest huilen? En niet alleen bij de toespraken.
Hij was heel lief.
Daarom zijn deze dingen belangrijk. - Om onze mannen aan het huilen te krijgen?
Niet alleen echtgenoten, alle mannen.
Zij breken altijd als eerste. Sally's bruiloft, Charley's doop...
Wij barsten niet in huilen uit, omdat wij al weten hoe belangrijk die dingen zijn.
Geoff huilt niet zo snel.
Hij huilde vast wel op jullie bruiloft. - Dat weet ik niet meer.
Als het een kronkel van de evolutie is dat mannen geobsedeerd moeten zijn...
met hun necrologie, hun nalatenschap...
dan moeten wij hen laten beseffen wat echt belangrijk is...
voor ze zich van kant maken vanwege de teleurstelling.
Hallo.
Ik was weg gedut.
Wat vond je van Sally's foto's? - Hè?
Sally's foto's.
Ze heeft een goede blik.
O ja, zeker.
Soms vind ik het jammer dat we zo weinig foto's hebben hangen.
We kunnen er een paar ophangen.
Maar we hebben niet echt foto's.
Niet zoals Lina en haar muurtentoonstelling.
Het komt vast omdat zij kinderen en kleinkinderen hebben.
Wij zagen misschien het nut er niet van in om foto's van onszelf te maken.
Het kan ijdel zijn.
Jij zei altijd dat iedereen die steeds foto's maakt...
anderen belet om lol te maken. - Is dat zo?
Ja. - Zoiets zou ik wel kunnen zeggen.
Jij had ooit een camera. - Ja, een Yashica.
Een Yashica. - Ik heb 'm nog. Hij ligt op zolder.
Maar nu we ouder zijn...
is het jammer.
Waarvan zou je foto's willen hebben?
Van Max als puppy.
Van Tessa, voor hem.
Van jou.
Toen je Cliterhoe opknapte en die spijker in je hand sloeg.
Wil je daar een foto van? - Het was toch ons eerste huis.
Inderdaad.
Mijn eerste huis nadat ik uit huis was gegaan, weg bij m'n ouders, m'n vader.
Ik denk dat we het op dat moment niet beseffen...
maar die herinneringen...
zijn de dingen die ertoe doen, toch?
Ik zou een foto van jou willen hebben in de Mecca in Leeds.
Daar hebben we elkaar ontmoet. - Je was zo'n stuk.
Gek om terug te denken aan ons toen. Ik was nog niet eens twintig.
En jij was zo cool. Een sigaret, bungelend in je mondhoek.
Weet je wat?
Wat doe je? - Kom.
We schuiven de bank opzij. - Ga toch weg.
Toe. - Ik ga niet dansen in de woonkamer...
op dit uur van de avond.
Je hand.
Ik bedoel over je hoofd.
We zijn geen twintig meer.
Laten we naar boven gaan.
Kom mee.
Hopelijk weet ik nog hoe het moet.
Ik laat het je wel zien.
Hoe gaat het daar beneden? - Ik ben zover.
Zal ik bovenop gaan? - Ik ben er bijna.
Jij ook? Daar gaat-ie.
Doe je ogen open.
Verdorie.
Hè, verdorie.
Het is over, denk ik. - Ik...
Geoff, het is goed zo. Het geeft niet.
Het is goed.
Nee, laten we maar gaan slapen.
Wat doe je?
Niks aan de hand.
Kom naar beneden. Dit is belachelijk. - Het is goed.
Wat houd je daar vast? - Niets.
Is zij het?
Ik kwam 'm tegen. - Niet toevallig.
Je ging ernaar op zoek, midden in de nacht. Dat is iets anders.
Laat zien. - Nee.
Mag ik 'm alsjeblieft zien, Geoff?
Ga alsjeblieft terug naar bed. - Laat me die stomme foto zien.
Het is maar een foto. Meer niet.
Het betekent niets. Het is gewoon een foto.
Bedankt.
WOENSDAG
Max.
Kom.
Laat je je zaterdag door iemand opmaken? - Dat was ik niet van plan.
Ik ken een meisje dat je subtiel opmaakt. Je zult er echt niet als een hoer uitzien.
Sally heeft een stift om donkere kringen te camoufleren. Die kun je vast lenen.
Als ik er moe uitzie, zeg dat dan gewoon. - Je ziet er moe uit.
Ik voel me goed.
Wat een vreselijk weer.
Ik zeg alleen wat George zei. Ik wil je helemaal niet boos maken.
Ik ben niet boos. Je zegt alleen dat Geoff in een rare bui was.
Dat zei George.
Maar zei Geoff iets? - Wat zou hij gezegd moeten hebben?
Dat vraag ik jou. - Over het feest?
Nee, niet over het feest.
Ze hadden het over de politiek.
Meer niet? - Hij was heel agressief.
George kan toch wel voor zichzelf opkomen? - Hij reageerde zoals vroeger.
Hoe bedoel je?
Zoals toen hij mij voor fascist uitmaakte op mijn verjaardag waar iedereen bij was...
alleen omdat ik zei dat Thatcher het niet zo slecht had gedaan.
Ik had niet eens op haar gestemd.
Het was niet grappig, Kate. - Nee.
Heel vervelend.
Hij bleef maar de nazi-groet uitbrengen.
Oké, het was een klein beetje grappig.
Sorry, ik had er niet over moeten beginnen. - Je weet hoe hij is.
Hij kan soms overdreven onstuimig reageren. - Daarom werd je vast verliefd op hem.
Ja.
O, nog iets. - Wat?
Geoff wil misschien niet naar de lunch.
Bij Crawley's? Maar dat is morgen. - Ja.
Het is zo lang geleden georganiseerd en George keek ernaar uit, maar...
Zei hij waarom niet? - Geloof het niet.
Ik praat met hem. - Misschien geeft het niet.
Nee, ik praat met hem.
Dames, voldaan?
Wilt u nog een beetje melk?
Ik laat ze hier staan. Ik neem er één.
...daarna gebruikten de handelaren deze nieuwe waterwegen.
En in de loop van de tijd werden ze dieper en breder.
Daarom zijn de Broads zoals wij ze kennen en voor u om van te genieten.
Stelt u zich eens voor als die Romeinen ergens anders turf hadden gevonden.
Of hadden besloten om ergens anders te graven.
Dan waren de Broads er niet geweest.
Is dat Geoff? - Ja.
Wat doet hij?
Rookt hij weer? - Daar lijkt het wel op.
Zeg dat hij zich scheert voor het feest.
Hallo, Geoffrey. - Hallo, Lena.
Heb je je speech voorbereid? Ik wil leuke dingen horen over Kate.
Wil je niet naar de lunch in Crawley's?
Je moet niet, maar waarom wil je niet? - Ik wil gewoon niet.
Je wilde zo graag iedereen terugzien. Je praat er al weken over.
Waarom niet? - Ik heb zo mijn redenen.
En die zijn? - Wat maakt jou het uit of ik ga?
Het is georganiseerd. - Dus?
Je kunt je niet zomaar terugtrekken omdat je opeens geen zin hebt.
Ook al heb je er redenen voor.
En George zal heel erg teleurgesteld zijn. Hij is weken aan het organiseren geweest.
En hij is je vriend. - Goed.
Ga je dan? - Dat heb ik toch gezegd?
Soms vergaten we dat we naar Italië wilden. We bleven waar we waren.
We waren achteloos. Ik geloof dat dat het juiste woord is.
Achteloos? - Achteloos.
In haar Berlijn werd de Muur gebouwd en in Amerika had je de crisis in de Varkensbaai.
Maar daar...
dachten we daar niet over na. We dachten niet na over onze toekomt.
Maar tegelijkertijd waren we niet achteloos. Hoe kan dat ook...
als je een reisdoel hebt en als elke dag een doel heeft.
Het zoeken van een slaapplaats, eten.
En de dagen dat we nergens heengingen...
die leken net zo goed een doel te hebben als wanneer we serieus op pad gingen...
om vier uur 's ochtends.
Ik denk...
dat dat het ergste is van oud en versleten worden...
dat het doelloos lijkt te worden.
Maar ik herinnerde me vandaag dat we van die bloemen zagen.
Ze waren geloof ik paarsachtig.
Die vonden een stukje gras waar de sneeuw was gesmolten...
Ze kwamen gewoon op.
Het waren slechts bloemen, maar ze leken zo vastbesloten.
Dapper zelfs.
En zo zie ik Katya en mij.
Rondzwervend...
de rug naar de beschaving toekerend. - Dapper?
In zekere zin.
Vind jij van niet? - Niet echt.
Waarom niet?
Wat deden jullie nou eigenlijk? Jullie beklommen gewoon een stomme berg.
Ik zeg niet dat wat we deden uit moed was.
Je jaagde op een meisje dat nagejaagd wilde worden.
Je kende haar niet.
Nee.
Dat is zo.
Ik ben moe.
Ik wil iets vragen voor we gaan slapen. - Wat?
Als ze niet was doodgegaan en jullie niet naar Italië waren gegaan...
was je dan met haar getrouwd?
Maar we zijn niet naar Italië gegaan.
En ze is gestorven. - Maar als het anders was gelopen.
Je hield toch niet van hypothetische vragen?
Geef gewoon antwoord.
Ja.
Dus je zou met haar zijn getrouwd? - Ja.
We zouden met elkaar zijn getrouwd.
Ik kan niet meer over haar praten.
Ook al zei ik eerst van wel.
Ik kan het niet.
DONDERDAG
Zie je iemand die je kent? - Wat? Nee, ze zijn allemaal nieuw.
Tot straks. - Ja.
Wacht even.
Probeer een beetje plezier te maken. - Ik doe m'n best.
Koest!
Hallo?
Dat klopt.
O ja, ik wilde u al bellen.
Liedjes. O, liedjes. Ja.
Wacht even.
Happy Together van The Turtles.
For What It's Worth van Buffalo Springfield.
Your Precious Love van Marvin Gaye.
En Higher and Higher van...
Ik weet niet meer van wie dat is. Van Jackie Wilson?
Nee, nee, Elton John.
Wat nog meer? Ik heb m'n lijst niet.
De Moody Blues? Dat is genoeg.
Smoke Gets In Your Eyes van The Platters.
Ja, hartelijk dank. Dag.
Hoe was het? - Er kwam geen einde aan.
Ongelooflijk wat ze hebben gedaan.
Alles is gestroomlijnd. Mijn eerste baan op de werkvloer bestaat niet meer.
Als ik nog steeds in het management zat, was dat niet gebeurd.
En de vakbonden kan het niet schelen. Misschien wel, maar niemand maalt daar om.
En alle mannen zijn oud geworden, dat is niet mooi om te zien.
George zeikt maar over die stomme ukelele.
Het ergste was nog dat de anderen wel geïnteresseerd leken.
En Len, die heeft een villa in de Algarve. Kun jij je die Rooie Len nog herinneren?
We noemden hem altijd Lenin en nu praat hij alleen over golfen...
in die verdomde Algarve met z'n kleinzoon die bankier is.
Rooie Len heeft een bankier als kleinzoon. Tering.
VRIJDAG
Ik ben met de bus naar de stad. Sorry.
Heeft u interesse in The Big Issue?
Heeft u even tijd? Ik wil iets vertellen over een goed doel.
Ik heb geen interesse. - Nee?
Kan ik u helpen?
Mag ik gaan zitten? - Ga uw gang.
Heeft u iets in gedachten? - Nee...
ik wil weten of hier 'n man is geweest.
Mijn man.
We zijn hier vaker en ik wil weten of hij hier is geweest.
Was hij geïnteresseerd in Zwitserland?
Je bent lang weggeweest. - Sorry, ik was...
Het was druk in de stad en de bus terug was...
Ik ben naar het reisbureau geweest. - Wat?
Ik ben naar het reisbureau geweest. Ga je naar Zwitserland?
Nee. - Waarom niet?
Ik kan niet naar het dorp lopen zonder te rusten. Hoe moet ik een berg beklimmen?
Is dat de reden? - Nee, dat is niet de reden.
Want als je wel gaat en als ik... - Verdomme Kate, dit gaat niet over Katya.
Noem haar alsjeblieft niet meer.
Het gaat niet over Katya. - Ik verdraag dat niet. En jawel.
Natuurlijk wel.
Ik heb ontdekt dat de geur die in huis hangt, haar parfum is.
Alsof ze de hele tijd in de hoek van de kamer heeft gestaan, achter mijn rug.
Kom nou toch.
Het heeft alles bezoedeld.
Onze beslissingen en vakantiebestemmingen, de boeken die we lezen...
de hond die je kiest, de muziek waar je naar luistert...
En de grote dingen ook. Juist de grote dingen.
Ze had helemaal niets te maken met al die zaken.
Ik zou je graag willen vertellen wat ik allemaal denk...
en alles wat ik weet, maar dat kan ik niet.
Begrijp je dat?
Ja, dat begrijp ik.
Het enige wat ik nu van je wil, is dat je morgen naar het feest komt.
Natuurlijk kom ik. - En je moet er echt willen zijn.
Ik wil er ook zijn.
Het is één ding te weten dat ik niet genoeg ben geweest en het is iets...
heel anders als anderen dat ook voelen.
Denk je echt dat je niet genoeg voor me was? - Nee, ik denk wel dat ik genoeg voor je was.
Ik weet alleen niet of jij dat ook denkt.
O Kate...
Dat is vreselijk.
Heb je je pillen geslikt? - Nee.
Dan ga ik ze pakken en daarna gaan we eten en dan gaan we naar bed.
En dan staan we op.
En proberen we opnieuw te beginnen.
Oké, Kate.
Dat redden we wel.
Dat beloof ik.
ZATERDAG
Morgen. Ik heb thee voor je gezet.
En ik heb de stortbak gerepareerd zonder mijn vinger af te snijden
Is het zo laat?
Ik wilde roerei voor ons maken en zullen we daarna Max uitlaten?
O, geweldig. - Fijn.
We redden het wel.
We hebben toch wel eieren?
Ik zag hier een keer een taigaboomkruiper, een prachtig vogeltje. Iemand zei eens...
dat ze naar onderkant van de boom vliegen en dan omhoog gaan.
Boomklevers vliegen naar de top van de boom en zakken dan af.
Kom. Brave hond.
Vroeger observeerde je graag vogels. - Inderdaad.
Grappig hoe je vergeet wat je gelukkig maakt.
Gevonden, Max.
Sorry, dat ik niets voor jou heb gekocht. - Doe niet zo gek.
Dit is prachtig. - Fijn dat het bevalt.
Ik wilde een horloge voor je kopen en het laten graveren.
Maar ik wist niet wat. - Ik vind het fijn de tijd niet te weten.
Kom je mee? Ik wil je iets laten zien. - Geen verrassing, hè? Dat wil ik niet.
Asjemenou.
Lena, wat is dat? - Kom kijken.
Wauw. Foto's.
Waar komen die vandaan? - Van iedereen. De meeste had ik nog.
Kijk Kate, hoe mooi je bent. - Kate, daar is Tessa als pup.
Dat ben ik. Ik met mijn beschermende bril aan het gras maaien.
O Lena, kijk ons daar. - Egypte. Toen we naar Egypte gingen.
Jullie zijn prachtig. - Lena, dit is geweldig. Bedankt.
Niet slecht voor een fascist, hè? - Helemaal niet.
Ik ben benieuwd naar je toespraak. - Die zit hier.
We moeten het allemaal bezuren zeker? - Vooral jij.
Wacht maar op die tranen. - Wie is dat?
Dat is Arthur. - Inderdaad. Maar wel lang geleden.
Dames en heren, het moment waarop u allemaal heeft gewacht.
Een applaus voor Geoffrey Mercer.
Kunnen jullie mij verstaan?
Lieve hemel, wacht ik zal proberen zinnig te zijn.
Ik wil jullie eerst allemaal bedanken dat jullie er vanavond bij zijn.
Sommigen van jullie weten misschien nog dat mijn bypass...
andere dingen aan de aandacht onttrokken een paar jaar geleden.
Maar hier zijn we dan.
Ik ben niet gewend...
om dit soort toespraken te houden op dit soort gelegenheden...
Goed. Ik zal proberen wat ik kan.
Naarmate we ouder worden...
lijken we te stoppen...
met keuzes te maken.
Grote keuzes in ieder geval. Misschien krijgen we er maar een paar...
in ons leven en als ze we hebben verbruikt...
zijn ze weg.
Of misschien worden onze hersenen een beetje oud en artritisch...
zoals Georges knie.
Hoe dan ook, het eindresultaat is dat de keuzes die we maken...
als we jong zijn...
zijn verdomd behoorlijk belangrijk.
Zoals de keus...
die Kate en ik hebben gemaakt...
vandaag, vijfenveertig jaar geleden.
Vandaag.
Nou, de dingen...
zijn niet altijd zo idyllisch geweest.
Zoals alle echtparen hebben we onze tegenspoed gehad...
en onze voorspoed. We denken allemaal...
We hadden allemaal sommige dingen anders willen doen...
en bepaalde vergissingen niet gemaakt willen hebben.
Maar...
hoe dan ook...
ik moet zeggen en ik wil graag zeggen...
dat jou...
overtuigen om met mij te trouwen, Kate...
was het beste wat ik ooit heb gedaan.
Dat was trouwens geen kattenpis.
Ik geloof niet dat je vader ervan overtuigd was dat ik de beste partij was.
Ik weet niet waarom.
Maar hoe dan ook, jou overhalen om met mij te trouwen...
was het beste wat ik ooit heb gedaan.
En het spijt me, echt waar...
dat je dat niet altijd hebt geweten, omdat...
nou voor mij, Kate, dit is...
waar het allemaal om draait en waarom al onze vrienden hier vanavond zijn.
Het gaat om jou en mij.
Jij en ik, Kate.
En eigenlijk geloof ik dat dat alles is wat ik heb te zeggen, behalve dan:
ik hou van je.
Ik hou heel erg van je. En bedankt dat je me hebt gesteund...
al die tijd en dat je m'n onzin hebt verdragen...
en moge dat nog lang duren.
Op Geoff en Kate.
Het was geweldig, hè?
En willen de twee tortelduifjes dan nu naar de dansvloer gaan voor de eerste dans?
En voor degenen die het niet weten of toen nog niet leefden...
dit is precies hetzelfde liedje dat vandaag 45 jaar geleden werd gespeeld.
Een applaus voor Mr en Mrs Mercer.
Gebaseerd op het verhaal In Another Country van David Constantine
YLF-vertalingen: Corina Blank